Verbondenheid in afstand

Als ik nu terugdenk aan onze kinderjaren komen volgende herinneringen in mij op.

We waren 7 jaar oud en hadden het grootste plezier na school met het laten rondlopen van witte muizen in onze speelkamer. 

Vanaf 10 jaar zaten we op het internaat. Tijdens de week sliepen we op school in aparte kamers. 

Onze moeder dacht bewust na over hoe ze de ik-identiteit kon ondersteunen en kans geven naast de wij-identiteit. Dit besef ik nu pas tenvolle.

Elke avond staken we een briefje onder de deur van elkaars slaapkamer met afspraken om dezelfde kleur van sokken te dragen de volgende dag.

 

Nu ik verder moet als lone twin heeft mijn rouwen mij tot bepaalde inzichten gebracht en deel ik ze in de hoop dat ze andere lone twins kunnen helpen.

  • Het was voor mij heel belangrijk bewust afscheid te nemen van Lieve ondanks haar traumatisch overlijden. 
  • De omschrijving van de ik-identiteit en de wij-identiteit waarmee tweelingen geboren zijn heb ik pas vorig jaar ontdekt in een onderzoek van Tanja van Dongen. 
  • Het helpt mij wel ontzettend vooruit in het besef dat je je tweelingzijn mag blijven eren ondanks het tweelingverlies. 
  • Nu 4 jaar na haar verlies besef ik ook dat de fysieke afwezigheid van je tweelingbroer/zus niet gelijk staat aan mentale afwezigheid. 
  • Zelfzorg, een veilige omgeving opzoeken was nodig om mij verder te bewegen in het land van rouw waar je de weg niet kent en de taal niet van spreekt.
  • Elk jaar na haar sterven dwingt mijn gevoel mij een persoonlijk herdenkingsmoment te plannen op de dag van haar overlijden. 
  • Onze verjaardag blijft een dag van gemis.

wat-doe-je-op-je-verjaardag-nu-de-helft-er-niet-meer 

Radioprogramma Hautekiet 14 december 2016